سال و روزگیت مبارک وبلاگ جان.

زمان همه چیز رو در خودش حل میکنه. این جمله ناراحت کننده و یا شاد نیست. چطور بگم. یه حقیقته. منتظر میشینی تا بهترین هات رو از دست بدی و یا بدترین هات تموم بشن. هیچ چیز ابدی نیست و زیاد طول نمیکشه. آروم

یکی از کارهایی که شدیدا درش مهارت دارم بال و پر دادن به ایده توی مغزمه.

هی با جمله "وای پسر چقدر خفن" ستایشش میکنم و بعد انقدر به نگاه کردن و ذوق کردن ادامه میدم تا یه لای کت و کلفت گرد و خاک روش میشینه و بعد محو میشه.

داریم میریم یه خونه جدید.

برای من یه سفره. دلم برای کارتن کارتن وسایل جا به جا کردن و چیدن وسایل توی قفسه های جدید تنگ شده بود.

خوابیدن زیر یه سقف تازه همیشه برام هیجان انگیز بوده.

دلم برای این خونه تنگ میشه. خیلی زیاد. خیلی چیزا به خودش دیده. بد, خوب, خنده دار, گریه دار, دوست ها و فامیل ها.

دلم برای در و دیوار و حیاط وکوچه امون تنگ میشه. حتی برای همسایه هایی که هیچ وقت نشناختمشون.

چه کنیم...

مارا انگار با دل تنگ زاده اند.

هویج بنفش نوشته:

"یکی از معجزههای زندگی هم همین است که آدمی که خیال میکند جانش به خیلی چیزها بسته است و بی آنها نفسش بالا نمیآید، چشم باز میکند و میبیند روزها و ماههاست که بیآنها دارد نفس میکشد و زندگی میکند."

و من فکر میکنم که چقدر راست میگه. بالاخره با وضعیت کنار میای. اذیت نکن خودتو.